Γιατί, που λες, να διοικεί
ο Γιώργος και να ερίζει;
Υπηρετεί τους πάτρωνες
κι απλώς …παραθερίζει.
Εκ βαθέων
Είναι καιρός τώρα που θέλω να κάνω στους αναγνώστες μου μια εξομολόγηση εκ βαθέων, που έχει σχέση με όσα γράφονται σ’ αυτήν εδώ τη στήλη.
Μπορεί με κάποιους και κάποιες από σας να μη έχω προσωπική γνωριμία, αλλά -όπως και να το κάνει κανείς- με τους παλιότερους τουλάχιστον, μπαίνω 12 χρόνια μέσα στο σπίτι σας και συντροφεύω την ενημέρωσή σας. Επόμενο είναι να έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας μια στενή εβδομαδιαία προσωπική σχέση.
Υπομονή... Μέχρι αύριο θα κρατήσει ο παζαριώτικος Αρμαγεδδών... Μόλις ξηλωθούν οι παράγκες και οι πάγκοι, θα πάμε κι εμείς (ο καθείς) εις τον ...πάγκο του.
Άντε, να δοθούν οι στηρίξεις και τα χρίσματα των κομμάτων στους Δήμους (από ώρα σε ώρα, λένε, οι ανακοινώσεις), να αραιώσουν και λίγο τα …σκόρδα των υποψηφίων.
«Επικαιροποιημένο μνημόνιο», λέει, «για να εισπράξουμε τη β’ δόση του δανείου». Δηλαδή; Κάτι σαν το γνωστό «μείνε μαζί μου έγκυος, είμαι πολύ φερέγγυος».
Ατέρμονη φαίνεται ότι είναι η υπόθεση των κλοπών που σημειώνονται σχεδόν καθημερινά στον Αλμυρό και δυστυχώς η Αστυνομία δεν έχει σημειώσει κάποια επιτυχία. Θέλετε η έλλειψη προσωπικού, θέλετε το βαρύ φορτίο υποχρεώσεων που έχει να σηκώσει το Α.Τ. Αλμυρού, σίγουρα δεν βοηθάνε προς την κατεύθυνση εντατικοποίησης περιπολιών, τουλάχιστον μέσα στον Αλμυρό, που έχει σημειωθεί σχεδόν στο σύνολο των γειτονιών του Αλμυρού.
Ο σπόρτσμαν διαχειριστής
που ‘κανε σερφ στην Πάρο,
καμώνεται πως κυβερνά
και δεν φοβάται …χάρο.
Μεγάλο ρίσκο
Προσπαθώντας να κομματικοποιήσουν τις Δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου (και ιδιαίτερα τις Περιφερειακές), τα πολιτικά κόμματα δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να ρισκάρουν, να καίνε και τα τελευταία κουρέλια της αξιοπιστίας τους.
Πάει κι ο Δεκαπενταύγουστος, που –όπως όλα τα φετινά- ήταν χλωμός, ανόρεχτος, μίζερος και μουλωχτός. Να τελειώσει και το παζάρι που αρχίζει ανεπίσημα απόψε, να πούμε «τέλος πάντων, καλό …χειμώνα, τέρμα το διάλλειμα, μέσα τα κεφάλια».
Ψηθήκαμε για τα καλά με τις ζέστες... Φέτος και μέχρι στιγμής τα μελτέμια μας σνομπάρισαν.
Δέκα χρόνια ανελλιπούς και αδιάκοπης κυκλοφορίας συμπληρώνει με το σημερινό φύλλο η εφημερίδα της Νοτιοδυτικής Μαγνησίας «ο Λαός του Αλμυρού». Η επιτυχία του (όπως μεταφράζεται από την εβδομαδιαία κυκλοφορία του) έγκειται στο γεγονός ότι έχει καταφέρει να δραστηριοποιηθεί με μοναδικό γνώμονα τα συμφέροντα του τίτλου του, δηλαδή την ανάπτυξη, την προκοπή και το άνοιγμα των οριζόντων των κατοίκων της Επαρχίας του Αλμυρού.
Ντρέπομαι
Όλοι πια ξέρουν τα έκτροπα που σημειώθηκαν το περασμένο Σάββατο στο γήπεδο της Καλλιθέας, αμέσως μετά τη λήξη του φιλικού της ΑΕΚ με την ομώνυμη ομάδα, όταν οπαδοί της «Ένωσης» εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο και χτύπησαν τον τεχνικό της ομάδας, Ντούσαν Μπάγεβιτς.
Αυτή η άθλια εικόνα ντροπής, που συνήθως έχει ως πρωταγωνιστές χασικλωμένους ή πρεζάκηδες χουλιγκάνους, δεν είναι μόνο που εκθέτει τη χώρα διεθνώς, αλλά κυρίως απομακρύνει τους Έλληνες φιλάθλους από τα γήπεδα.
«Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν»... Η Ελληνική αγορά βουλιάζει και διαλύεται, τα λουκέτα -σε μικρές και μεγάλες πόλεις- παίρνουν ήδη τη μορφή ντόμινο, αλλά σύσσωμη η πολιτική μας ηγεσία, με πρώτον τον πρωθυπουργό, κάνει τις διακοπές της. (Οι τεμπέληδες της ...άγονης κοιλάδας).
Ανάπτυξη τώρα, ρεεε... Ξυπνήστεεεεεε....
Για το Κουρί κάναμε ρεπορτάζ την περασμένη εβδομάδα και η αλήθεια είναι ότι ενοχλήθηκαν αρκετοί, αλλά την πραγματικότητα δεν μπορούμε να την παραβλέψουμε. Η εικόνα είναι ζοφερή και δυστυχώς δύσκολα αναστρέψιμη.
Λύσεις υπάρχουν και μια από αυτή ίσως θα ήταν να κλείσουν όλοι οι είσοδοι του Δάσους και ο καθένας από εμάς να έχει το δικαίωμα να κάνει τον περίπατό του μέσα σε αυτό, αφήνοντας όμως το αυτοκίνητο απ’ έξω.
Για τη νίκη
Από παιδί, αν είναι κάτι που περιμένω με ανυπομονησία από τον Αύγουστο, είναι η περίφημη πανσέληνός του, η ομορφότερη της χρονιάς (φέτος Τρίτη, 24 του μήνα).
Η φαντασμαγορία της, ο αισθησιακός συμβολισμός της, ίσως ανακαλούν τους κοιλιασμένους ρομαντισμούς της ωριμότητας ή πάλι να σηματοδοτούν μια ονειρική «φυγή», που αντέχει στη δοκιμασία των χρόνων και στην ύπουλη τύρβη της καθημερινότητας.
